Relacja człowieka z psem stanowi unikalny w skali ewolucyjnej przykład symbiozy socjalnej, w której dwa odrębne gatunki koegzystują w jednej niszy ekologicznej, tworząc skomplikowane struktury oparte na więzi emocjonalnej i wzajemnej zależności. Wchodząc w tę relację, człowiek wnosi do niej swój aparat poznawczy, kulturowy i językowy, co nieuchronnie prowadzi do zjawiska antropomorfizacji – przypisywania zwierzęciu ludzkich cech, motywacji i stanów emocjonalnych. Jednym z przykładów tego zjawiska jest interpretacja zachowania pupila w sytuacji, gdy opiekun wraca do domu, niosąc na sobie zapach innego psa. Czy mamy do czynienia z emocją tożsamą z ludzką zazdrością? Odpowiedź na to pytanie wymaga zanurzenia się w sensoryczny i emocjonalny świat psa.
Dział: Psychologia zwierząt
W środowisku opiekunów psów duża część rozmów koncentruje się wokół tematu aktywności oraz „wybiegania” psa. W opisach ras często pojawiają się informacje i zalecenia wskazujące wysoką potrzebę ruchu, pracy i zaangażowania. Opiekunowie nierzadko prześcigają się w pomysłach na zmęczenie psa oraz zaspokojenie jego potrzeb związanych z ruchem.
Pojawienie się szczeniaka w domu to dla wielu osób spełnienie marzeń. Wspólne życie z psem kojarzy się głównie z przyjemnością i bezwarunkową miłością. Rzeczywistość bywa jednak bardziej złożona, a pierwsze tygodnie z czworonogiem często wiążą się nie tylko z radosnymi chwilami, ale także z przytłoczeniem, lękiem, frustracją czy poczuciem bezradności.
„Jestem WWO” to stwierdzenie, które co jakiś czas na nowo obiega internetowy świat i rozpala dyskusję, czy wysoko wrażliwość w ogóle istnieje, a jeśli tak, to czym się charakteryzuje. Psychologowie są zgodni: wrażliwość, także
ta wysoka, jest rzeczywista i są wśród nas osoby wysoko wrażliwe. Czym tak naprawdę jest wysoko wrażliwość i czy psy mogą być WWO?
Czasy, gdy tylko karaliśmy psy zamiast je nagradzać, na szczęście minęły. Dzisiaj – na podstawie wiedzy z zakresu behawiorystyki i psychologii – wiemy już, jak złożonym tematem jest nagradzanie i jak pozytywny wpływ ma na wychowanie psa oraz budowanie wspólnej więzi. Czym kierować się przy wydawaniu nagrody, żeby szkolić a nie przekupywać?
Każdy z nas marzy o przeprowadzeniu rozmowy ze swoim psem. Zastanawiamy się, co by nam powiedział lub o co poprosił (na pewno o więcej spacerów), dlatego wszelkie metody, które umożliwiają komunikację z naszymi pupilami, szybko zdobywają serca opiekunów. Tak samo jest z alternatywną metodą komunikacji, jaką są guziki. Czy Stella i Bunny, najpopularniejsze „psy, które mówią”, rzeczywiście są w stanie coś powiedzieć?
Spacer z psem może być praktyką mindfulness, czyli uważnej obecności, zanurzenia się w chwili, bez osądzania i bez pośpiechu. Filozofowie, psychologowie i behawioryści coraz częściej zwracają uwagę na to, jak bliski kontakt z naturą, ze zwierzętami i z własnym wnętrzem pomaga nam wrócić do siebie – do prostoty, która koi, i do uwagi, która uzdrawia. Co jest takiego wyjątkowego w mindfulness i czego w tej kwestii możemy uczyć się od psów?
Wielu z nas życzyłoby sobie, żeby nasze psy umiały mówić ludzkim głosem. Chociaż żaden z nich nie nabył jeszcze tej umiejętności, to czworonogom nie można odmówić bogactwa sygnałów mikrospołecznych.
Po prostu psia komunikacja wygląda inaczej niż nasza – często jest subtelna, szybka i trudna do uchwycenia. Nie oznacza to jednak, że nie da się jej zauważyć, a co najważniejsze: zrozumieć.
Psy nie funkcjonują w oderwaniu od emocji opiekunów. Potrafią zauważyć zmiany w ich nastroju, a także są na nie wrażliwe, dostosowując zachowanie do kondycji psychicznej członków ludzkiej rodziny. Badania potwierdzają, że czworonogi lepiej radzą sobie na treningach, gdy opiekun jest szczęśliwy, i stają się ostrożniejsze, jeśli wyczują stres u opiekuna. W jaki sposób się to dzieje i jak odczytywanie negatywnych emocji wpływa na relacje między psami i ludźmi?
Każdy pies do prawidłowego rozwoju psychofizycznego potrzebuje wyzwań. Poznawanie nowych miejsc i ludzi oraz kontakt z różnorodnymi bodźcami to coś, co jest ważne dla każdego czworonoga, nie tylko w okresie socjalizacji i dorastania. Zdarza się jednak, że bodźców jest zbyt dużo, zwłaszcza jeśli mieszkamy w mieście. Jak rozpoznać oznaki przebodźcowania u psa i w jaki sposób sobie z nimi radzić?
Wyobraź sobie, że pewnego dnia wracasz do domu po pracy i nie poznajesz swojego psa. Z radosnego, wiecznie merdającego ogonem przyjaciela zamienia się w kłębek nerwów. Przestaje jeść, pić, bawić się, nie ma ochoty nawet na pieszczoty czy ulubione ciastko. Pierwsza myśl, jaka pojawia Ci się w głowie, to choroba. Jednak bardzo podobnie może wyglądać przewlekły stres. Sprawdźcie, co musicie o tym wiedzieć i jak uchronić psa przed tak trudnymi emocjami.
Zdarza się, że nasz pies bywa dla nas niezrozumiały. Szczególnie w kontakcie bezpośrednim. Jeśli sytuacje, w których podchodzimy do psa lub on podchodzi do nas, głaszczemy go, a on zaczyna warczeć, nie są Wam obce, zachęcam do przeczytania mojego artykułu. Co takie zachowanie właściwie oznacza? Czy to akceptowalne, żeby nasz pies na nas warczał? Dlaczego tak się dzieje? Czemu właściwie podchodzi, jeżeli za chwilę grozi?