Miłość do ukochanego pupila sprawia, że opiekunowie starają się zapewnić mu jak najlepsze warunki życia. Chcą chronić go przed stresem, bólem, chorobami i wszelkimi zagrożeniami. To naturalne i niezwykle ważne. Problem pojawia się jednak wtedy, gdy troska zaczyna ograniczać możliwość zdobywania doświadczeń, uczenia się oraz samodzielnego radzenia sobie z codziennymi sytuacjami. Nadopiekuńczość nie wynika ze złych intencji. Wręcz przeciwnie – najczęściej jest wyrazem silnej więzi z psem. Niestety, działania podejmowane w celu zwiększenia komfortu psa mogą niekiedy prowadzić do pogorszenia dobrostanu.
Dział: Relacje i komunikacja
Więź z psem – zdanie nadzwyczaj często pojawiające się na forach internetowych, poddawane wielu niekończącym się dyskusjom. Lata obserwowania zachowań społecznych opiekunów psów oraz niezliczonych debat na temat mistycznej więzi z psem pozwalają uznać, że jest to temat budzący bardzo wiele emocji.
Stres nie pojawia się i nie znika nagle. Wbrew temu, co myślą opiekunowie psów, takie zachowania, jak agresja, zastygnięcie, ucieczka czy nagły wybuch emocji, nigdy nie są pierwszym sygnałem świadczącym o problemie. Są to ostatnie ogniwa długiego łańcucha mikrosygnałów, napięć i prób poradzenia sobie z sytuacją, które przez długi czas pozostają niezauważone, zignorowane albo błędnie zinterpretowane. Zwierzęta sygnalizują stres od początku, lecz robią to subtelnie, w sposób często zupełnie niepasujący do ludzkiego wyobrażenia o „sygnale stresu”.
Bardzo często opiekunowie opisują moment, w którym pies przestaje reagować na imię, ignoruje polecenia, zaczyna ciągnąć, szczekać albo wpada w coś, co potocznie nazywamy głupawką. Wiele osób interpretuje to jako brak wychowania, upór albo nadmiar energii. Tymczasem zwykle przyczyna jest znacznie prostsza i ma charakter biologiczny: pies jest zmęczony.
Miłość – wielkie słowo, używane przez ludzi w sytuacji, gdy brakuje im gestów, by nazwać swoje emocje. Ale czy zastanawiałeś się
kiedyś, jak mówi o niej Twój pies? Nie słowami, bo tych nie zna.
Nie poezją, choć każdy jego ruch mógłby być wierszem. Mówi ciałem, spojrzeniem, ciszą.
Mówi sobą – całym sobą.
I robi to codziennie,
czy tego chcesz, czy nie.
Każdy z nas, niezależnie od tego, jaki kontynent zamieszkuje, wyczuwa, czy drugi człowiek jest nastawiony do niego wrogo, czy przyjaźnie. Intuicyjnie rozpoznajemy gest pozdrowienia i groźbę, aby nie podchodzić. Twój pies jest mistrzem tej prastarej mowy. Każde drgnięcie ucha, każdy ruch ogona, każde mrugnięcie okiem to dla niego starannie dobrane słowo w zdaniu, które kieruje do Ciebie lub do innego psa.
„Zmęczony pies to grzeczny pies” – to proste hasło stało się dla wielu opiekunów drogowskazem usprawiedliwiającym godziny rzucania piłeczki na osiedlowym trawniku. Czy pogoń do utraty tchu jest radosną zabawą? A może zamiast budować spokój rozbudza uzależnienie? W artykule przyjrzymy się ewolucyjnym korzeniom zabawy oraz procesom zachodzącym w mózgu psa podczas tej aktywności.
Czym jest zabawa i dlaczego jest dla psa – i dla Ciebie – niezbędna niczym tlen? Zapraszam do lektury!
Obecność psów w ludzkim świecie jest dziś nie tylko powszechna, ale i coraz bardziej świadoma.
W wielu domach psy przestały być jedynie
użytkowymi zwierzętami czy dodatkiem
do gospodarstwa – stały się pełnoprawnymi członkami rodzin. Zmiana ta przyniosła wiele dobrego, choć niekiedy prowadzi także do nieporozumień wynikających z nadinterpretacji psich potrzeb.
Praca z psem u boku to nie tylko spełnienie marzeń wielu psiarzy, ale także trend, który coraz śmielej wkracza do polskich biur. I nic dziwnego – czworonogi potrafią rozładować napięcie szybciej niż firmowa kawa i wyciszyć spory skuteczniej niż dział kadr. Żeby jednak obecność pupila naprawdę działała na korzyść wszystkich, trzeba się dobrze przygotować. Oto przewodnik po pracy z psem – dla tych, którzy chcą dzielić nie tylko dom, lecz i open space z najlepszym przyjacielem.
Miasto to fascynująca przestrzeń, tętniąca życiem, zaskakująca możliwościami, obecnością wielu ludzi i zwierząt. Dla większości spacer z psem to obowiązkowa codzienność, nad której elementami nie ma czasu się zastanawiać. To rutyna, podczas której pies ma załatwić swoje potrzeby fizjologiczne i behawioralne, nie zmienia to jednak faktu, że dla wielu psów wyjście do tak dużej przestrzeni i do środowiska pełnego bodźców wiąże się z licznymi wyzwaniami – nie tylko behawioralnymi, lecz również fizycznymi, o których nie mówi się tak często.
Często pies jest już członkiem rodziny, gdy pojawia się dziecko. Bywa też tak, że decyzja o przyjęciu psa pod dach zapada pod wpływem dzieci lub wynika z chęci zapewnienia im towarzysza na czterech łapach w dzieciństwie. Rodzice miewają utopijną wizję sielankowego współistnienia dziecka z psem. Oczekują pięknej relacji, w której pies instynktownie otacza dziecko miłością oraz opieką i niczym Anioł Stróż zawsze przy nim czuwa, pełen zrozumienia i cierpliwości. Jak to bywa z wizjami i oczekiwaniami, także w tym przypadku mocno odbiegają od rzeczywistości.
Relacja między dzieckiem a psem może stać się jednym z najcenniejszych elementów życia rodzinnego. To właśnie dzięki wspólnemu obcowaniu dzieci uczą się empatii, odpowiedzialności i szacunku do innych istot. Aby jednak ta relacja była harmonijna, wymaga świadomego podejścia rodziców, którzy powinni czuwać nad bezpieczeństwem zarówno dziecka, jak i psa. Oto praktyczny przewodnik, który pomoże zrozumieć, jak krok po kroku budować pozytywną więź między maluchem a czworonogiem.